Komunikat uzyskany podczas spotkania spirytystycznego, w sobotę 29 maja 2010 roku. Jest to przekaz od Ducha, podpisującego się jako Virginie, wywołanego na prośbę gości, uczestniczących w seansie.

Przekaz otrzymany z zaświatów przez brazylijskie medium Chico Xaviera. Jego autorem jest Duch Emmanuel.

Nie pozwól, by rozpacz ogarniała Twoje serce, gdy myślisz o tych, którzy odeszli i jeszcze przed Tobą przenieśli się do innej rzeczywistości.

Oni nie umarli.

Żyją.

Dzielą z Tobą troski, gdy wydaje się Tobie, że nic nie jest w stanie Cię pocieszyć.

Niepokoją się, gdy ogarnia Cię bezsilność w stawianiu czoła obowiązkom i gdy oddalasz się od Boga.

Oni także wiedzą, jak bardzo boli rozłąka.

Poznali łzy rozstania i pamiętają, jak bardzo drżą ręce, gdy trzeba się pożegnać; wciąż słyszą słowa, które wypowiedziałeś i to, że nie mogli odpowiedzieć na Twoje pytania zadane w tej bolesnej chwili.

Nie dopuszczaj do siebie myśli, że Twoje życie i Twój ból mogłyby im być obojętne.

Rozumieją, jak wiele kosztuje Cię powrót do normalnego życia już bez nich; niemal zawsze nie przestają okazywać Ci czułości, pomagając w tym trudnym zadaniu, albo ocierając łzy, gdy natrafiasz na przeszkody, albo gdy ich wspominasz, pytając się

dlaczego...

Myśl o nich, przemieniając tęsknotę w modlitwę.

Twoje pełne miłości modlitwy przynoszą im nadzieję i otwierają im oczy na szersze horyzonty życia.

Kiedy możesz, wykonuj za nich zadania, które chcieliby dokończyć; będą w tym bezustannie Cię wspierać.

Niektórzy chronią Cię i inspirują w działaniach, które Ty podejmujesz; innym to Ty natomiast dajesz wsparcie i zachętę

do tego, by po tamtej stronie stawali się lepsi, bo to jest ich zadanie.

Gdy jesteś gotowy do tego, by myślami poszukać ukochanych bliskich mieszkających w zaświatach, nie skupiaj się jedynie na ziemi, w której pochowano ich ciała,

czy tylko na tym, co materialne...

Pomyśl o niebie i niezliczonych światach, z których płyną słowa o tym, że nie ma rozstania na zawsze, że wciąż jesteśmy razem, a usłyszysz głos własnego serca, który powie Ci, że Twoi bliscy nie udali się w stronę ciemności, ale tam, gdzie mogą na nowo się obudzić.

Martwisz się, ponieważ nie miałeś jeszcze okazji nawiązać kontaktu ze swoimi duchowymi przewodnikami.

Zdaje ci się, że dzięki medialności odzyskałeś wiarę, a mimo to masz wrażenie, że poruszasz się bez celu, ulegasz konfliktom i odczuwasz chwile załamania.

Są takie chwile, gdy nachodzi cię obawa, że prowadzonemu przez ciebie dialogowi z duchami brak odpowiednich podstaw.

Niecierpliwie czekasz na precyzyjne informacje na temat swojej roli jako medium.

Znane ci są osoby, które sprawiają wrażenie mniej przygotowanych, a mimo to zdają się być pod ciągłą ochroną szlachetnych Duchów, czy też uzyskiwać wsparcie od wspaniałych opiekunów i innych istot, które za ziemskiego życia nosiły znamienite i znane nazwiska...

Masz zamiar zrezygnować, sądząc, że twoje zdolności ulegają jakimś zaburzeniom, że nie jest ci dane, albo też nie masz środków do tego, by uzyskać pomoc od duchowych przewodników.

Bądź jednak uważny; przemyśl to wszystko i nie narzekaj.

Medialność jest narzędziem, z którego należy korzystać w imię miłości do Boga, by przyspieszyć postęp ludzkości i ułatwiać komunikację z Duchami, dzięki której otrzymujemy od nich pomoc.

Chciałbyś wspierać innych, dzięki czemu możesz uwolnić się moralnie od błędów z przeszłości, które sprawiają, że w twoim ewolucyjnym planie towarzyszą ci cierpienia.

Mając zaszczyt pracować nad wspomaganiem rozwoju świadomości u innych, możesz uczynić wiele dobrego.

Szukają cię ludzie cierpiący i trafiają do ciebie dzięki twoim duchowym opiekunom, którzy pokładają zaufanie w twoją siłę i miłość.

Tylko dlatego że nie słyszysz swoich opiekunów, nie myśl, że jesteś porzucony, że nie masz wsparcia.

Bądź cierpliwy.

Zachowaj wewnętrzny spokój i zaangażuj się bardziej.

Gdy ogarnia cię sen, oni pocieszają cię i uczą, wzmacniają i planują działania, dla których się narodziłeś na nowo.

Jeśli nie jesteś w stanie tego sobie przypomnieć, gdy jesteś świadomy, wiedz, że wszystko to jest zapisane w twojej psychice - jest niczym pożyteczne zobowiązanie, dzięki któremu będziesz rósł.

Zagłęb się w swoje myśli, a dostrzeżesz, jak często z tobą rozmawiali, jak często ciebie ratowali i wspomagali w czasie trudnych prób i zdarzeń.

Są dyskretni; działają, nie zwracając na siebie uwagi - nie stosują środków, które prowadziłyby do pychy, czy samouwielbienia.

Pomagają w ciszy, uczą w spokoju i prowadzą cię w twoich poczynaniach z życzliwością.

Gdy. przyglądając się pracy mediów, widzisz, jak wielkie dysputy towarzyszą ludziom i jakie dreszcze wywołuje obecność szlachetnych istot z przeszłości z całą tą pompatyczną otoczką na ich temat, chcących przedstawić siebie w jasnym świetle - bądź czujny i nieufny.

Nieważne jest imię, którym podpisywana jest dana wiadomość; liczy się tylko to, czy jej treść jest wartościowa i to, jak pozytywnie może na nas ona wpłynąć.

Pracuj więc bez rozgłosu, świadomy swoich obowiązków; pozwól, by twoi duchowi przewodnicy wytrwale cię prowadzili i nad tobą czuwali; nie wspinaj się na szczyt nieroztropności, gdzie błyszczy przez jeden dzień, po czym gaśnie w ciągu chwili, ludzka pycha.

Autor: Joanna de Ângelis

Psychografia: Divaldo Franco

D.Franco, J. Angelis, Momentos de Felicidade [Chwile szczęścia], Salvador, 1990

Allan Kardec

Niebo i piekło

François-Simon Louvet (Z Hawru).

Komunikat z seansu spirytystycznego w Hawrze, 12 lutego 1863 roku:

„Czy będziecie litościwi dla nędznika, który cierpi od dawna tak okrutne tortury? Och! pustka... przestrzeń... spadam, spadam, na pomoc! Mój Boże, miałem tak nędzne życie!... Byłem biednym diabłem; na stare lata często cierpiałem z głodu; dlatego zacząłem pić i wstydziłem się wszystkiego, wszystkiego się brzydziłem... Chciałem umrzeć i rzuciłem się... Och! Mój Boże! Co za chwila!... Po cóż chcieć to kończyć, skoro byłem tak blisko kresu? Módlcie się! Abym nie widział ciągle tej pustki pode mną... Rozbiję się o te kamienie!... Błagam was, wy, znający nieszczęście tych, których już tutaj nie ma; zwracam się do was, którzy mnie nie znacie, bo cierpię tak... Po co wam dowody? Cierpię, czy to nie wystarczy? Gdybym tak był głodny, zamiast tak strasznie cierpieć, lecz był dla was niewidzialny, nie zawahalibyście się i dalibyście mi kawałek chleba. Proszę was, módlcie się za mnie... Nie mogę zostać już długo... Zapytajcie któregoś z tych szczęśliwych, którzy są tutaj, a dowiecie się, kim byłem. Módlcie się za mnie”.

FRANÇOIS-SIMON LOUVET

Divaldo Franco / Joanna de Angelis
Chwile na to, by stać się lepszym

Niczym niszczycielska błyskawica, która ciemną nocą przeszywa niebo, myśl o samobójstwie pojawia się w umęczonym umyśle, gdy nasilają się cierpienia i człowiek nie czuje się wystarczająco silny, by je znieść.

Divaldo Franco / Joanna de Angelis
Żyć szczęślwie

XX

Nigdy nie delektuj się uczynionym złem.

Masz prawo czynić błędy, ale masz też obowiązek je naprawiać.

Chico Xavier / Andre Luiz

Spokój

Jeśli czujesz, że za chwilę twój umysł rozerwie się na strzępy,

wycisz się na kilka chwil, by pomyśleć.

Jeśli przyczyną złego samopoczucia jest ciało,

niepokój przyniesie to, co najgorsze.

Jeśli powodem jest choroba ukochanej osoby,

twój brak równowagi jest czynnikiem, który sprawi, że stanie się ona jeszcze poważniejsza.

Jeśli poniosłeś straty materialne,

narzekanie jest niczym bomba z opóźnionym zapłonem, która wywołuje nowe nieszczęście.

Jeśli utraciłeś miłość,

skarżąc się na swój los, staniesz się mniej sympatyczny w oczach twoich przyjaciół.

Jeśli przeoczyłeś jakąś wielką szansę,

niepokój to jedynie strata czasu.

Jeśli pojawiają się przeciwności,

twoja furia zniechęci tych, którzy zechcą ci niespodziewanie przynieść pomoc.

Jeśli popełniłeś błąd,

rozpacz otworzy drzwi jeszcze większemu złu.

Jeśli nie udało ci się osiągnąć tego, co zamierzałeś,

zniecierpliwienie oddali cię tylko od celu, który sobie zaplanowałeś.

Jakakolwiek byłaby trudność,

zachowuj spokój, gdy pracujesz, gdyż w każdej trudności pogoda ducha stanowi ochronę dla duszy i wskazuje, że jedynym rozwiązaniem jest działanie.

(Z książki "Ideał spirytystyczny", medium F.C. Xavier, FEB)

Allan Kardec
Niebo i Piekło

Ziemskie odkupienia

Szymel Slizgol

Był ubogim Żydem z Wilna, zmarł w maju 1865 roku. Przez trzydzieści lat żebrał z miseczką w dłoni. W całym mieście znano jego wołanie: „Pamiętajcie o biednych, wdowach i sierotach!”. Przez ten czas Slizgol uzbierał 90 000 rubli. Jednak sobie nie zostawił z nich ani kopiejki. Pomagał chorym, których doglądał osobiście; płacił za naukę biednych dzieci i rozdawał potrzebującym jedzenie, które nazbierał. Wieczory poświęcał na przygotowanie tabaki, którą sprzedawał, by zaspokoić własne potrzeby. Szymel był sam na świecie. Jednak w dniu jego pogrzebu większość mieszkańców miasta szła za trumną, a sklepy były zamknięte

(Paryskie Towarzystwo Studiów Spirytystycznych, 15 czerwca 1865)

Wywołanie. Oto jestem wśród was, od początku tego wieczoru; zbyt szczęśliwy, bo w końcu osiągnąłem szczyt swoich ambicji, za co słono zapłaciłem. Dziękuję, że zajmujecie się Duchem biednego żebraka, który z radością postara się odpowiedzieć na wasze pytania.

W "Ewangelii według Spirytyzmu", jednej z najznamienitszych książek Allana Kardeca, o dziwo znaleźć można polski ślad. Dwa przekazy, które Allan Kardec zdecydował się umieścić razem z pozostałymi, zostały podyktowane w Krakowie. Obydwa otrzymaliśmy w 1861 r. dzięki przedstawicielowi z zaświatów, który przedstawia się nam jako Duch Opiekuńczy. Oto te dwa fragmenty:

Wiara i miłosierdzie.

13. Powiedziałem już wam ostatnio, moje drogie dzieci, że miłosierdzie bez wiary nie wystarcza, by zaprowadzić między ludźmi porządek społeczny, który mógłby uczynić ich szczęśliwymi.